بی تو ، مهتاب شبی ، باز از آن كوچه گذشتم

                        همه تن چشم شدم خیره بدنبال توگشتم 

                         شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم 

                            شدم آن عاشق دیوانه كه بودم

                         در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

                            باغ صد خاطره خندید

                            عطر صد خاطره پیچید :

                 یادم امد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم

                  پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

                        ساعتی بر لب آن جوی نشستیم .

                 تو ، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت .

                        من همه ، محو تماشای نگاهت .

                          آسمان صاف و شب آرام

                           بخت خندان و زمان رام

                         خوشه ماه فروریخته در آب

                      شاخه ها دست برآورده به مهتاب

                        شب و صحرا و گل و سنگ

                        همه دلداده به آواز شباهنگ

                         یادم آید تو به من گفتی :

                         " از این عشق حذر كن !

                      لحظه ای چند بر این آب نظر كن ، 

                        آب آیینـه عشـق گـذران است ،

                 تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است

                     باش فردا ، كه دلت با دگران است !

            تا فراموش كنی ، چندی از این شهر سفر كن ! "

                 با تو گفتم : " حذر از عشق !؟ - ندانم

                   سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم ،

                                                        نتوانم !

               روز اول ، كه دل من به تمنای تو پر زد ، 

                      چون كبوتر ، لب بام تو نشستم

         تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم ...

               باز گفتم كه : " تو صیادی من آهوی دشتم

                 تا بدام تو درافتم همه جا گشتم وگشتم

                      حذر از عشق تو ندانم ، نتوانم ! "

                          اشكی از شاخه فروریخت

                    مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت ...

                         اشك در چشم تو لرزید. . .

                          ماه بر عشق تو خندید !

                 یادم آید كه : دگر از تو جوابی نشنیدم

                        پای در دامن اندوه كشیدم .

                             نگسستم ، نرمیدم .

        رفت در ظلمت شب ، آ ن شب و شبهای دگر هم ،

                نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم ،

                   نه كنی دیگر از آن كوچه گذر هم ...

            بی تو اما به چه حالی  متن از آن کوچه گذشتم. . .

                                                     " فریدون مشیری "

                          هرگاه دفتر محبت را ورق زدی

              و هرگاه زیر پایت خش خش برگها را احساس كردی

         هرگاه درمیان ستارگان آسمان تك ستاره ای خاموش دیدی

              برای یكبار در گوشه ای از ذهن خود نه به زبان . . .!

                           بلكه از ته قلب خود  بگو :

                                                    یادت بخیر

 به دنبالت می گردم ای گمشده ی روزها و شبهای من. . .

کجايی؟. . .

نيستی؟. . . 

کاش بودی تا سر بر شانه ات می گذاشتم . . .

تا ميگريستم . . . ز دست اين دنيای بی وفا که مرا اينگونه کرد . . .

آري . . . کاش می يافتمت . . .

کاش چشمانم را می بستم و می گشودم

و تو را احساس می کردم عزيز دل . . .

 باشد نيستی . . .  هر جا هستی خوش باشی  . . .

 تنها نفس بکش چون من با تنفس تو زنده ام . . .

            ای تنهاترين گمشده ام